Beskid Śląski (Szyndzielnia + Klimczok)

To miał być weekend pełen wrażeń. Dziś w planach była wycieczka w Beskid Śląski zaś jutro mieliśmy ruszyć ku Beskidowi Żywieckiemu. W obu przypadkach czekały widokowe szlaki oraz szczyty przekraczające poziom tysiąca metrów nad poziomem morza.

Region: Beskid Śląski (Pasmo Szyndzielni i Klimczoka + Beskid Węgierski)

Trasa: dolna stacja kolei gondolowej na Szyndzielnię  schronisko PTTK Dębowiec - Przełęcz Dylówki - górna stacji kolei gondolowej - schronisko PTTK na Szyndzielni (1001 m)  Szyndzielnia (1028 m)  Klimczok (1117 m)  Kowiorek (Siodło pod Klimczokiem) (1040 m)  Chata Wuja Toma (714 m)  Przełęcz Karkoszczonka (729 m)  Hyrca (929 m)  Kotarz (974 m)  Grabowa (907 m)  Biały Krzyż (940 m)  Przełęcz Salmopolska 

Pogoda: letnia, bezdeszczowa

Widoczność: dobra

Przyjemność odwiedzenia Beskidu Śląskiego mogłem dostąpić dzięki kierownikowi Januszowi Pustułce będącego prezesem koła PTTK ZH, które działa w ramach Hutniczego Oddziału PTTK w Krakowie. O poranku ruszyliśmy do Bielska-Białej, a nasza trasa wiodła początkowo przez "zakopiankę", a następnie przez Kalwarię Zebrzydowską, Wadowice oraz Kęty. Przejechaliśmy całe miasto i dotarliśmy do dolnej stacji kolei gondolowej. Zdecydowana większość grupy skorzystała z możliwości wjechania zaś tylko sześcioro uczestników ruszyło szlakami pieszymi prowadzącymi na szczyt. W tym skromnym gronie byłem również ja.

W związku z tym czekało nas kilka kilometrów solidnego podchodzenia i około 500 m przewyższeń do pokonania. Nie była to jednak wspinaczka pozbawiona atrakcji. Już na początku drogi dotarliśmy do schroniska PTTK na Dębowcu, które uraczyło nas pięknym widokiem na Bielsko-Białą oraz okoliczne wzniesienia.

1-4) na Dębowcu: widoki, schronisko oraz pieczątka

Budynek, które mieści teraz schronisko wzniesiono prawdopodobnie około połowy XIX wieku. Solidny obiekt został wykonany z drewna modrzewiowego i pełnił wtedy rolę gajówki Zarządu Lasów księcia Sułkowskiego.

Budynek przetrwał niespokojne czasy pierwszej i drugiej wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku opuszczona gajówa została splądrowana przez złodziei i szabrowników. W latach powojennych obiekt odwiedzany był przez harcerzy i studentów.

W 1954 roku Dyrekcja Lasów Państwowych przekazała obiekt pod opiekę bielsko-bialskiemu Oddziałowi PTTK. Schronisko zostało odnowione i uruchomiono tu bufet turystyczny.

W latach 90. XX wieku budynek został wyremontowany, urządzono stylową jadalnię z kominkiem. Obiekt posiadał przytulną, przeszkloną werandę. 

Nie zabawiliśmy tutaj zbyt długo, ponieważ musieliśmy gonić grupę, która zyskała ok. półtorej godziny. Ze schroniska Szyndzielnię można zaatakować na co najmniej dwa sposoby. Do wyboru jest szlak czerwony oraz zielony. Czerwony prowadzi trasą narciarską trawersami i kilkoma serpentynami kosztem większej odległości. Zielony natomiast prowadzi krótszą drogą aczkolwiek spodziewać się wtedy należy większej stromizny. Niestety nie pamiętam, którym szlakiem wędrowaliśmy ale bardziej skłaniałbym się ku zielonemu.

pamiątkowa pieczątka

Szyndzielnia wycisnęła z nas mnóstwo potu. Po minięciu górnej stacji kolei gondolowej było już łagodniej, a do schroniska dzieliło nas tylko kilkanaście minut. Ponownie i tutaj zadbałem o pieczątkę upiększającą moją książeczkę GOT. Choć niewątpliwie zasłużyliśmy na dłuższy odpoczynek to jednak niespecjalnie mogliśmy sobie na niego pozwolić. Nadal byliśmy na samym końcu grupy. Na szczęście kolejna okazja do popasu nadarzyła się już po około 20 minutach. Osiągnęliśmy bowiem szczyt Klimczoka, a zatem najwyższy punkt na naszej dzisiejszej trasie.

widok z Klimczoka (po lewej Babia Góra)

O ile Szyndzielnia była dla mnie czymś zupełnie nowym, o tyle Klimczok odwiedziłem ledwie kilka miesięcy temu. Dokładnie 3 lutego 2008 r. miała miejsce jedna z najbardziej niepowtarzalnych wypraw, którą dotychczas odbyłem. Piękna, wyżowa oraz mroźna pogoda zapewniła cudowne widoki. Swoista "wyjątkowość" tej wycieczki polegała zaś na tym, że założyłem za długą trasę na krótki, zimowy dzień i egipskie ciemności zastały mnie w górach. Co gorsza, nie posiadałem czołówki, a bateria w moim czarno-białym telefonie się wyczerpała. Tam działo się naprawdę wiele i chwilami rzeczywiście wyglądało to dramatycznie. To jednak opowieść na specjalną retrospekcję.

Dla mnie liczyło się to, że osiągając Klimczok letnią porą mogłem ten szczyt odczarować, ponieważ dziś już nic nie mogło mi zagrozić, a przynajmniej wtedy tak uważałem. Klimczok to góra wyjątkowa, bowiem z wierzchołka ku wschodowi rozciąga się na zboczu szeroka polana, która zapewnia piękne widoki na Beskid Żywiecki oraz Tatry. Właśnie tego doświadczyłem w lutym zaś dzisiaj Tatry stały się nieosiągalne. Najistotniejsze wierzchołki Beskidu Żywieckiego były jednak widoczne.

Szeroka Polana sprowadza na przełęcz, za którą stoi schronisko PTTK na Klimczoku. Co ciekawe, nie było to ostatnie schronisko na naszej drodze, toteż z pełną świadomością można stwierdzić, że infrastruktura w tej części Beskidu Śląskiego zdecydowanie zachęca do całorocznej aktywności.

1-4) na szlaku czerwonym między Klimczokiem i przełęczą Karkoszczonka

Po uczcie widokowej nastąpił moment zejścia na przełęcz, a następnie - już do samego końca - poruszaliśmy się szlakiem czerwonym. Było stromo w górę, to teraz czekał nas fragment ze stromizną w dół. Tylko 2 km dzieliło nas od przełęczy Karkoszczonka, a w tym czasie musieliśmy wytracić około 300 m wysokości. Trzeba było zatem ostrożnie stawiać kroki oraz uważać na oznaczenia szlaku. Fragmentami poruszaliśmy się bowiem po wiatrołomach. To z kolei pozwalało delektować się ponownie okolicznymi wzniesieniami.

miejscami trzeba było obchodzić bajora

To co w międzyczasie mogłem zaliczyć do sukcesów jawiło się w dogonieniu mojej mamy, która skorzystała z kolei gondolowej. W tym kontekście napisać warto, że była to wyjątkowa wycieczka. Takich górskich wypraw, gdzie wędrowałem z mamą nie było za wiele. Myślę, że można je policzyć na palcach jednej ręki i zawierają się w tym niektóre wycieczki odbyte w latach 2006-2008. Później podrosłem, stałem się bardziej samodzielny i dziś zostały już tylko wspomnienia. Fajnie jednak czasem powspominać z rodzicem dawne dzieje. Wtedy człowiek raczej sobie nie zdawał sprawy jak w przyszłości urośnie sentyment do takich wędrówek.

kolejna pamiątkowa pieczątka

Osiągnęliśmy Przełęcz Karkoszczonka. Poniżej przełęczy zlokalizowana jest Chata Wuja Toma, a więc już czwarte schronisko na dzisiejszej strasie. Żeby jednak otrzymać pieczątkę trzeba było zejść, a następnie wrócić po tych samych śladach. Mama zaczekała na mnie na przełęczy, a ja pognałem z książeczką GOT. Trzeba przyznać, że zbieranie odznak i pieczątek niewątpliwie motywuje. Gdybym bowiem tego nie robił to zapewne nie pofatygowałbym się do Chaty. Po co gdzieś schodzić skoro potem trzeba się natrudzić?

Kolejne kilometry wędrówki szlakiem czerwonym wiodły nas przez kilka szczytów, w tym między innymi przez Hyrcę, Kotarz oraz Grabową. Wchodzą one w skład tzw. Beskidu Węgierskiego, czyli grzbietu pomiędzy Przełęczą Salmopolską oraz Beskidkiem. Najprościej rzecz ujmując Beskid Węgierski łączy się od południa z Pasmem Baraniej Góry i Skrzycznego zaś od północy z Pasmem Klimczoka i Szyndzielni.

widok na masyw Skrzycznego i Malinowskiej Skały

Przez kilka kilometrów gdzieniegdzie towarzyszyły nam widoki na najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego, czyli na Skrzyczne. Oddzieleni byliśmy od niego głęboką doliną, w której zlokalizowany jest Szczyrk. Szlak prowadził grzbietem co chwilami oznaczało przyjemną i prostą wędrówkę. Gdy jednak zbliżaliśmy się do poszczególnych kulminacji to musieliśmy ponownie znaleźć dodatkowe siły. Cieszę się, że widoki nie skończyły się na Klimczoku, ponieważ jedną z najgorszych rzeczy w górach jest monotonna wędrówka przez las. 

ostatnie zachowane kadry z wycieczki

Relacja fotograficzna byłaby dużo okazalsza ale niestety przez awarię komputera, przepadły setki zdjęć. To i tak dobrze, że choć kilkanaście się ostało, bo z wielu historycznych wypraw straciłem cały dobytek. 😔

Ostatnim akcentem wyprawy było osiągnięcie Przełęczy Salmopolskiej, gdzie dorwałem kolejną pieczątkę. W nogach czułem, że to była porządna trasa. Licznik osiągnął ok. 17-18 km. Najważniejsze, że udało się przemierzyć piękne szlaki i odkryć śliczne zakątki.

Jazda powrotna oznacza zaś małe podsumowania czynione przez kierownika imprezy. Nagrodzony został na przykład najmłodszy uczestnik, którym tym razem - wyjątkowo - nie byłem ja. Ciekawa była reprymenda dla spóźnialskich, którzy w nagrodę otrzymali nową mapę ażeby lepiej ocenić w przyszłości czas marszu. To powinno zadziałać choć może idąc tym tropem, lepiej następnym razem znów się ociągać byle tylko otrzymać świeży arkusz. 😉

W nagrodę za dzielne wędrowanie wszyscy uczestnicy otrzymali od organizatora tradycyjnego cukierka.

kierownik imprezy Janusz Pustułka

Lubię wycieczki, które oprócz możliwości odkrywania nowych szlaków, dostarczają również dobrą atmosferę chociażby w autokarze, a nie byłoby to możliwe gdyby nie zaangażowanie kierownika imprezy. Do Krakowa powróciliśmy ok. godz. 20:00. Na regenerację i złapanie siły przed kolejną wyprawą nie zostało więcej jak kilka godzin. Nie myślałem jednak o tym za wiele, zakładając zapewne, że młody organizm zregeneruje się błyskawicznie.